Omgaan met Ziekte – Wat als je lichaam je in de steek laat?

Ziekte. Helaas krijgt vroeg of laat iedereen daar wel eens mee te maken. Of we nu zelf een ziekte hebben of dat een naaste (ernstig) ziek is.

Omgaan met ziekte. Wat als je lichaam je in de steek laat? Ik weet uit ervaring hoe vreselijk dit kan zijn en ik zal je vertellen hoe ik mijn leven weer leefbaar maakte, toen ik voelde hoe mijn lichaam me liet vallen als een baksteen en ik geen uitweg meer zag.

Toen ik 21 jaar was, zat ik in de auto en was ik op weg naar mijn werk. Ik wilde nog even iets uit mijn tas pakken toen ik stond te wachten voor het rode stoplicht. Op het moment dat ik gedraaid zat, opzij boog en naar mijn tas greep, klapte er een andere auto met een flinke vaart bij me achterop. Al snel werd het duidelijk dat het “foute boel” was met mij.

Ik kreeg de diagnose whiplash met daar bovenop dystonie, wat kort samengevat een neurologische aandoening is die in mijn geval stoornissen in mijn motoriek veroorzaakt, aanhoudende extreme samentrekking van spieren en aanvallen van een soort tics. De eerste zes maanden na het ongeluk kon ik bijna niets meer. Als ik bijvoorbeeld onder de douche ging staan kon ik het water dat op mijn hoofd belandde niet meer verdragen. Als ik mezelf met veel moeite aan had gekleed was ik op. Ik kon niet eens meer mijn eigen haren kammen.

De constante pijn was bijna ondraaglijk en bewegen ging amper meer. Harde geluiden en fel licht (van bijvoorbeeld de tv) kon ik ook niet meer verdragen. De fysiotherapie werkte eerder tegen dan mee en de medicijnen die ik voorgeschreven kreeg brachten maar een klein beetje verlichting. Mijn wereld was ingestort en als het voor de rest van mijn leven zo moest, hoefde het voor mij niet meer. Ik was van een vrolijke jonge danseres op hoog niveau veranderd in een verbitterd wrak dat niets meer kon.

Na ruim een jaar werd ik doorgestuurd naar een manueel therapeut. Hij kreeg het voor elkaar dat er weer wat beweging kwam in mijn nek en rug en we konden de spierspanning (steeds tijdelijk, maar toch) wat terugdringen. De aanvallen van de soort tics kwamen ook minder vaak voor. Ik begon weer wat licht te zien in de duisternis en ik hoefde me niet meer continu te focussen op pijn. Ik kon weer een beetje gaan leven.

Daarentegen ging ik ook inzien wat er met mijn leven was gebeurd en de vele dingen die ik nog steeds niet voor elkaar kreeg frustreerden me verschrikkelijk. Ook voelde ik me ontzettend schuldig, omdat ik in mijn ogen een blok aan ieders been was geworden. Aan dat van mijn ouders, waar ik bijna niets meer zonder kon doen. Aan dat van mijn werkgever, omdat ik zo lang en later nog vaak uitviel. En vooral voelde ik me een blok aan het been van mijn toenmalige vriend, want zijn leuke lieve vriendin was nu een verbitterd wrak dat ook nog eens (voor mijn gevoel) een dikke prop was geworden door het tekort aan beweging. Ik begon langzaam maar zeker te walgen van mezelf en ik was doodsbang dat ik mijn vriend zou kwijtraken.

Jaren gingen voorbij. Dit was ook de tijd dat ik leerde wie mijn echte vrienden waren. De meeste zag ik niet meer, want zo leuk was het niet meer om met mij om te gaan. Toen één van mijn weinig overgebleven “vriendinnen” er vervolgens ook nog eens met mijn vent vandoor ging kreeg ik er een nekslag overheen en was ik weer zo goed als terug bij af. Mijn ex en ik zijn overigens wel altijd vrienden gebleven en dat zijn we nog steeds. Allebei hebben we te maken gehad met een hele hoop ellende, ook los van dit verhaal, en we hebben elkaar natuurlijk nooit opgegeven als mens. We houden zielsveel van elkaar en bleven pogingen doen om elkaar er weer bovenop te krijgen.

Dat is het beste gelukt toen we in aanraking kwamen met spirituele ontwaking. Dat klinkt misschien voor veel mensen nogal zweverig en misschien zelfs wel eng. Maar dat is het niet. Hoe meer ik me erin begon te verdiepen, hoe meer inzicht ik kreeg in het leven en hoe meer oplossingen ik vond voor veel van mijn pijn, verdriet en problemen. Ik leefde weer helemaal op. Toch stuitte het me wat sommige onderwerpen betreft wat tegen de borst. Vooral wat ziekte betreft.

Ik werd in eerste instantie zelfs flink pissig. “Jaja, nog ff zeg. Straks wordt er nog beweerd dat ik erom gevraagd heb dat mijn lichaam naar de klote is, dat het mijn eigen schuld is of dat ik het misschien wel verdiend heb om altijd pijn te hebben of zo. Of misschien denken ze wel dat ik niet graag genoeg wil genezen. Moet ik deze ellende gewoon maar accepteren en me eraan overgeven en hocus pocus de ziekte is weg? Wat een bullshit en makkelijk gelul is het eigenlijk allemaal!”

Na een tijdje kreeg ik het boek The Power Of Now van Eckhart Tolle in mijn schoot geworpen. Het meest waardevolle boek dat ik ooit gelezen heb en ik ben nog iedere dag dankbaar voor de wijsheid en de inzichten die ik tot me heb mogen nemen door middel van dit prachtige boek. Dit boek heeft me niet alleen echt geholpen bij hoe ik kan omgaan met ziekte. Het heeft mij geleid naar alle antwoorden die ik nodig had om weer gelukkig te kunnen zijn.

In het boek beschrijft Eckhart Tolle dat de woede zoals ik die voelde, (en waarschijnlijk meer mensen die met ziekte te maken hebben,) een duidelijk teken is dat de ziekte een deel was geworden van het zelfgevoel. Door middel van die woede verdedigde ik mijn identiteit die ik eraan ontleend had en ook de ziekte. De toestand die het labeltje “ziekte” draagt heeft alleen niets te maken met wie wij in werkelijkheid Zijn.

Als je gelooft in het label dat iemand aan je toestand heeft gehangen houdt dat de situatie in stand. Het maakt het krachtiger. Als je je concentreert op dit moment en als je niet in je hoofd labeltjes gaat hangen aan je toestand of situatie dan wordt ziekte beperkt tot lichamelijke pijn, invaliditeit, ongemak of zwakte. En dát is hetgene waaraan je je over zou moeten geven, niet aan het idee van “ziekte”. Overgave verandert niet direct wat ís, het verandert jóu! En als jij veranderd bent, verandert je hele wereld. In werkelijkheid is de wereld namelijk slechts een afspiegeling.

Als je in de spiegel kijkt en het beeld dat je aanstaart bevalt je niet, val het dan niet aan. Ik kan goed begrijpen dat je dat doet, ik deed het ten slotte zelf ook, maar doe het alsjeblieft niet. Het is namelijk precies hetgeen wat je wel doet als je de toestand waarin je je bevindt niet accepteert. Maar als je je spiegelbeeld aanvalt, zal het op zijn beurt jou aanvallen. Het maakt alles alleen maar erger. En dat is nou juist wat je niet wilt! Ga ook niet denken dat je op de een of andere manier gefaald hebt. Verwijt het leven niet dat het je oneerlijk behandelt, maar maak jezelf ook geen verwijten en voel je niet schuldig. Dit zijn namelijk allemaal vormen van verzet.

Doe zeker wat je doen moet, maar accepteer ondertussen wel wat ís. Doordat het verstand en verzet gepaard gaan, bevrijdt acceptatie je van de overheersing van je verstand. Op die manier krijg je weer contact met wie je in werkelijkheid Bent. Vervolgens zal je niet meer handelen vanuit je ego (dat vaak gedreven wordt door angst, de baas wil zijn en graag verdedigt en het onware zelfgevoel voedt), maar je zal zien dat een intelligentie die veel groter is dan het verstand het heeft overgenomen en op die manier komt er een totaal andere kwaliteit van bewustzijn in wat je doet.

Als je een ziekte hebt, probeer die dan te gebruiken voor verlichting. Geef geen verleden of toekomst aan de ziekte, maar laat de ziekte je dwingen tot een intens bewustzijn van het huidige moment. Let op wat er vervolgens gebeurt.

Ik kan je vertellen dat dit voor mij werkt. Helemaal genezen ben ik (nog) niet. Wel is het zo dat sinds ik dit ben gaan inzien en toepassen, ik van twee keer in de week manuele therapie en een dagelijkse bak medicijnen, naar één keer in de drie weken manuele therapie en sporadisch medicijngebruik ben gegaan. Ook zijn er weer dagen voor mij zonder lichamelijke pijn en ik kan weer gelukkig zijn. Ik kan weer dingen doen die ik leuk vind. Ik ben vrij. Ik ben de ziekte niet meer. Het beheerst mijn leven niet meer. Het is slechts een onderdeel van mijn levenssituatie en dat heb ik geaccepteerd.

1 antwoord
  1. Meike
    Meike zegt:

    Ik hoorde je brief in de podcast van PK en PS, leuk een mede-waarheid-onderzoeker 🙂 Ik herken je verhaal heel erg, ik ben zelf ongediagnosticeerd ziek en bedlegerig (ik noem het zelf maar me/cvs). Door de inzichten (wat natuurlijk ook maar gedachten zijn) van non-dualiteit is het grootste lijden van het ziek zijn er niet meer. Alleen het ziek zijn zelf. Ook niet leuk natuurlijk, maar nu niet meer erg. Fijn dat jij ook lichamelijk merkt dat je ervan opknapt!

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *